De eerste stapjes buiten mijn comfortzone

Ik weet niet of ik de enige ben, maar ik schrok er deze week een beetje van dat het alweer september is. De afgelopen maanden zijn voorbijgevlogen. Twee keer knipperen en we staan de kerstboom op te tuigen. Nu gaat de tijd voor mij sowieso snel als mijn dagen gevuld zijn met van alles en nog wat, maar soms vraag ik me ook af waar die maanden dan precies gebleven zijn. Wat heb ik eigenlijk gedaan?

In mijn vorige blog schreef ik over mijn retraite en dat ik al een tijdje met een gevoel rondloop waarin ik mijn wereld wat wil vergroten, wil verruimen. In deze blog wil ik je hier wat meer over vertellen. Je meenemen in mijn zoektocht, want ik kan alvast delen dat ik de afgelopen maanden nog niet tot een kant-en-klaar plan ben gekomen. Maar de eerste stappen zijn gezet.

Goed, ik wil mijn wereld wat vergroten. Waar ga ik beginnen? Met die vraag ging ik begin dit jaar naar de retraite. Het was misschien wat groots gedacht om in vier dagen een heel nieuw levensplan uit te stippelen, maar ik had naderhand wel wat handvatten om mee te beginnen. Tijdens de retraite zei één van de lotgenoten tegen mij dat ik het misschien niet meteen in iets groots hoefde te zoeken. Misschien kon ik kijken of ik iets kon vinden waar ik aan deel kon nemen, zonder dat ik daar meteen grote verplichtingen aan zou hebben. Gewoon eens ervaren hoe het is om een activiteit te doen waar je andere mensen treft, maar ondertussen ook gewoon je eigen ding kunt doen.

Zo heb ik me begin april aangemeld voor een naaicursus voor beginners. Op een blauwe maandag had ik op eigen houtje geprobeerd om voor mijn zoon een jasje te maken. Dat vond ik heel leuk om te doen, maar het werd ook al snel duidelijk dat het eindresultaat er zonder internetfilmpjes en de hulp van mijn tante waarschijnlijk heel anders had uitgezien. Maar goed, ik dacht: dit lijkt me leuk. Het is in een groep, het is buitenshuis en ik ga weer iets leren.

En misschien dat sommige lezers zich nu afvragen: naaien, is dat niet iets voor ouderen? Nou, het blijkt blijkbaar juist heel erg hip te zijn om je eigen kleding te maken. En ik vond, en vind, het echt heel leuk!

Mijn hoofd was helemaal daar.

Wat ik vooral leuk vond, was dat ik voor het eerst sinds mijn studie weer iets nieuws aan het leren was. Mijn hoofd was helemaal daar. Niet bezig met lijstjes of andere gedachten, maar gewoon met wat er op dat moment voor me lag: een lap stof, een naaimachine en een nieuwe vaardigheid die ik onder de knie probeerde te krijgen.

Ik had een beetje het gevoel dat dit is wat ermee bedoeld wordt wanneer er wordt gezegd dat je je hersenen moet blijven uitdagen. Want blijkbaar hoeft dat dus niet per se een studie uit boeken te zijn om je hersenen te laten kraken. Ik denk namelijk dat iedereen, met de juiste begeleiding, kan leren naaien, maar het vraagt wel al mijn aandacht en concentratie. En iedere keer leer je weer iets nieuws. Hoe cool is dat?

Ik had niet gedacht dat een naaicursus me dit gevoel zou geven. Want laat ik eerlijk zijn: naaien had voor mij toch een beetje een muffig imago. Maar misschien zat daar nou juist ook iets moois in.

Het was voor mij een goede vorm. Iedere vrijdagochtend ging ik de deur uit. Ik ontmoette nieuwe mensen die je in de loop van de tijd een beetje leert kennen, maar waar je niet meteen een vriendschap mee hoeft op te bouwen. Je bent er op dat moment gewoon samen met hetzelfde bezig. En dat is eigenlijk precies wat ik zoek.

Met anderen aan iets werken, zonder dat daar meteen iets groters van hoeft te komen. Samen ergens zijn, iets leren, ervaringen delen en daarna weer naar huis gaan. Een kleine stap buiten mijn comfortzone dus. Maar wel eentje die me meer bracht dan ik van tevoren had gedacht.

Maar ik zoek wat meer dan dat...

Dit was een eerste stap en ik werd er blij van. Een nieuwe hobby is het zeker. De cursus is inmiddels afgerond en nu ga ik eens in de paar weken naar de naaiclub om aan een kledingstuk te werken. Daar kijk ik iedere keer naar uit. Maar het is niet iets voor iedere week en het vervult ook niet mijn totale behoefte. Het is een leuke nieuwe hobby die je op een gegeven moment ook prima alleen thuis zou kunnen doen. Maar ik zoek wat meer dan dat.

Toen ik me aanmeldde voor de naaicursus, heb ik me ook aangemeld bij het Helen Dowling Instituut (HDI). Het HDI is gespecialiseerd in de psychologische begeleiding van mensen met kanker en hun naasten. Je kunt er terecht met alles wat kanker met je doet, zoals angst, onzekerheid, stress en het verwerken van wat je hebt meegemaakt.

De ziekte onvoorspelbaar is, maar het leven ondertussen ook gewoon doorgaat?

Eerder ben ik ook in behandeling geweest bij het HDI. Dat was net na mijn diagnose. Juist omdat ze gespecialiseerd zijn in kanker, wisten ze me toen goed te helpen om mijn angsten aan te kijken en een plek te geven. Zeker na een prognose die kort en onzeker is.

En nu ben ik mijn prognose voorbij, maar de onzekerheid is er nog steeds en de gevolgen van de behandeling ook. Zoals ik al eerder deelde, heb ik nieuwe vraagstukken. Onder andere: hoe nu verder, als de toekomst nog steeds onzeker is en de ziekte onvoorspelbaar, maar het leven ondertussen ook gewoon doorgaat?

Omdat ik eerder zo'n goede ervaring heb gehad bij het HDI, leek dit me een goede aanleiding om opnieuw contact te zoeken. En ook dit keer is mijn vraag, en dat is ergens dus ook heel fijn, voor hen niet onbekend. Ze herkennen de zoektocht waar ik nu in zit.

Ik ben net begonnen, dus ik kan er nog geen samenvatting van geven. Maar ik heb wel het gevoel dat ik opnieuw op een goede plek ben waar ze me verder kunnen helpen. Vooral bij het stuk waar ik nu mee worstel: hoe vind je weer wat meer invulling en voldoening in een leven waarin de toekomst onzeker blijft?

Gewoon stap voor stap.

Misschien is dat uiteindelijk ook wel waar deze zoektocht over gaat. Niet over het vinden van hét antwoord, maar over ontdekken wat voor mij werkt. Over opnieuw kijken naar wat mij energie geeft, waar ik blij van word en wat mijn leven betekenis geeft.

• 

• 

• 

De naaiclub is daarin een eerste stap geweest. Het HDI misschien een volgende. En ondertussen probeer ik vooral niet te ver vooruit te kijken. Gewoon stap voor stap ontdekken wat bij mij past, wat goed voelt en waar ik mijn tijd en energie aan wil en kan besteden.

Want mijn toekomst mag dan onzeker zijn, dat betekent niet dat ik moet wachten met leven.

Dus ik ga gewoon verder met zoeken. En wie weet wat er op mijn pad komt.

Ik zal het gaan ontdekken. In het najaar heb ik weer de volgende controle-scan, altijd weer even spannend, ik zal de uitslag met je delen.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende.

Liefs, Jany

---

Wil je me helpen bij mijn zoektocht naar het onzichtbare pilletje? Dat kan! :-) Klik [hier] voor meer info.

Na al deze tekst over mij, vind ik het super leuk om ook even iets van jou te horen. Laat een reactie achter, ik lees ze allemaal met veel plezier!