Vier dagen stilte en een koor van vogels

Anderhalve week geleden ben ik op retraite geweest. Als je mijn eerdere blogs ook hebt gelezen, weet je dat dit niet mijn eerste keer was. Voor degenen die niet helemaal weten wat een retraite is, lang verhaal kort: een retraite is een soort pauze van het dagelijkse leven om op te laden en na te denken. Even uit de drukte, de stilte in.

Dit is natuurlijk wel wat kort door de bocht, want in theorie zou je dit ook prima zelf kunnen organiseren door een hutje op de hei te huren en niemand te spreken. De retraites waar ik tot nu toe aan heb deelgenomen worden georganiseerd door Kairos voor Kanker en zijn speciaal ingericht voor jonge mensen met kanker, meestal tussen de twintig en veertig jaar oud.

De retraites worden meerdere keren per jaar georganiseerd en aan het eind van vorig jaar merkte ik dat ik daar veel behoefte aan had: even een pauze. Voor mij is een retraite daar een perfect middel voor. Een retraite is een periode, in dit geval vier dagen, waarin je even weg bent van het dagelijkse leven en de verplichtingen die daarbij horen. Daardoor kan je tot rust komen en, zoals wij thuis zeggen, door de stilte je eigen stemmetje weer horen.

Het doel van zo’n retraite kan voor iedereen anders zijn, maar voor mij was het idee vooraf om mijn hoofd leeg te maken, te kijken wat er opkomt in rust en stilte en misschien ook ruimte te creëren voor nieuwe inzichten.

De locatie van deze retraite was nieuw voor mij. Ik vond de vorige plek al fijn, maar dit was wel echt retraiteplek 2.0. Het lag in een prachtig bosrijk gebied waar geen ander menselijk leven te zien was, alleen maar groen en heel veel vogeltjes. Na onze verhuizing van Amsterdam naar Gelderland dacht ik dat we in Elst al veel natuur hadden, maar dit voelde echt als een groene oase met gigantische bomen en een koor van fluitende vogels. Voor een jaarlijkse vogeltelling zou je hier denk ik een heel team nodig hebben om ze allemaal te kunnen tellen.

Niets hoeft, alles mag...

Tijdens deze retraite staat vertragen centraal. De dagen worden gevuld met activiteiten zoals meditatie, stilte, wandelen, rustige yoga en, als je dat wilt, een gesprek met een van de begeleiders. Dat klinkt misschien als een vol programma, maar er is ook veel eigen tijd. Tijd om te slapen, te lezen, te wandelen, te knutselen of gewoon lekker voor je uit te staren. Niets hoeft, alles mag, zolang je maar in stilte blijft.

Er zijn momenten waarop je samenkomt en er ruimte is voor uitwisseling met anderen, vaak met een geleide opdracht. Maar het grootste deel van de tijd ben je stil. Omdat dit inmiddels de derde keer was dat ik ging, voelde dat ook niet meer vreemd. Het heeft zelfs iets bijzonders om niet te praten tijdens het eten of om met een groep te wandelen terwijl niemand iets zegt. Je blijft daardoor meer bij jezelf, in je eigen gedachten, zonder afgeleid te worden door de verhalen van anderen.

Op de eerste volle dag, de dag na aankomst, voelde het voor mij alsof mijn hoofd uit elkaar plofte van de gedachten. Dit keer kwam ik naar de retraite voor rust, maar ook met een vraagstuk dat ik in deze dagen graag wilde overdenken. Het leek me ook wel fijn als ik na vier dagen weer naar huis zou rijden met een passend plan op zak.

Zoals ik al schreef had ik behoefte aan een pauze. Sinds een tijdje merk ik dat ik zoekende ben. Zeven jaar geleden hebben we ons leven ingericht naar de situatie van toen, met een korte levensverwachting. Nu zijn we zeven jaar verder. De situatie is nog steeds stabiel, maar de onzekerheid blijft. Tegelijk merk ik dat ik de behoefte krijg om wat vaker uit mijn dagelijkse bubbel te stappen.

Voordat ik ziek werd had ik, net als veel anderen, een baan met gezellige collega’s en elke dag reuring. Dat stopte na mijn diagnose omdat werken simpelweg niet meer ging, en dat is nog steeds zo. Ik ben niet voor niets arbeidsongeschikt. Kort samengevat: ik raak snel overprikkeld, mijn kortetermijngeheugen is niet meer wat het geweest is en mijn energie is beperkt.

Ik ben al heel blij dat ik Daan een paar keer per week uit school kan halen en dat ik, met hulp van familie, er voor hem kan zijn. Tegelijk merk ik dat mijn wereld overdag soms wat klein voelt. Ik mis het om samen met anderen aan iets te werken. Ik heb gelukkig veel lieve vrienden en familie die ik regelmatig zie en spreek, maar op een gewone doordeweekse dag merk ik dat ik ’s avonds aan de eettafel soms weinig te vertellen heb over wat mij die dag heeft beziggehouden, naast de huishoudelijke dingen. Dan heb ik het vooral over het dagdeel waarin Daan niet thuis is.

Ik vind dat een mooie ontwikkeling.

Misschien vinden sommigen dit nu heel zorgelijk en denken dat ik al jaren als een soort Remi thuis zit, maar zo was en is het echt niet. Ik merk alleen dat er voor het eerst in jaren een behoefte ontstaat om mijn wereld weer een beetje te vergroten. En eigenlijk vind ik dat een mooie ontwikkeling.

Ik weet inmiddels heel goed wat wel en niet mogelijk is. Ik ben niet op zoek naar een baan met een vast commitment, want daar kan ik mij simpelweg niet aan committeren met mijn energie. Wat ik zoek is iets waarbij ik anderen ontmoet, misschien één of maximaal twee uur per week. Iets op vrijwillige basis misschien. Kortom, deze retraite leek mij een mooi moment om hierover na te denken en misschien zelfs naar huis te gaan met de perfecte hobby, opdracht of gelegenheid die bij mijn behoefte past.

Een kleine inkijk in mijn retraite: de plek, een gemaakte collage en de kaarten die het begin en het einde van de retraite markeerden. Deze retraite bleek heel fijn om gedachten en gevoelens rustig de revue te laten passeren. Op de momenten van uitwisseling was het heel waardevol om dit met lotgenoten te delen. Zij begrijpen vaak meteen wat je bedoelt wanneer je uitlegt wat je zoekt of mist en waar je tegenaan loopt als je je eigen bubbel een beetje wilt vergroten, terwijl je ook weet dat niet alles mogelijk is.

Dat maakt deze vorm van retraite voor mij zo waardevol. De groep bestaat uit mensen die ik van tevoren niet ken, maar de gemeenschappelijke deler is er en die verbindt. Daardoor voel ik me in korte tijd op mijn gemak, durf ik me open te stellen en kan ik kwetsbaar zijn.

Het is oké om te voelen dat er iets mag veranderen.

Wat deze dagen me uiteindelijk misschien nog wel meer hebben gegeven dan een concreet plan, is rust in het idee dat het ook niet meteen duidelijk hoeft te zijn. Dat het oké is om te voelen dat er iets mag veranderen, zonder dat je al precies weet hoe dat eruit moet zien.

De stilte helpt om dat soort gedachten een plek te geven. Niet om alles op te lossen, maar om weer even te luisteren naar dat kleine stemmetje vanbinnen. En dat stemmetje zegt nu vooral dat mijn wereld misschien weer een klein stukje groter mag worden. Niet in grote sprongen, maar in kleine stapjes.

Dus nee, ik reed na vier dagen niet met een perfect uitgestippeld plan naar huis. Maar wel met een beetje meer ruimte in mijn hoofd en de nieuwsgierigheid om te ontdekken wat er mogelijk is.

En als ik eerlijk ben, is dat misschien precies waar zo’n retraite voor bedoeld is. Al was het maar om vier dagen lang naar een koor van vogels te luisteren en te beseffen dat zelfs zij ook niet allemaal tegelijk dezelfde kant op vliegen.

Dank je wel voor het lezen en meereizen in mijn verhaal.

Liefs, Jany

---

Wil je me helpen bij mijn zoektocht naar het onzichtbare pilletje? Dat kan! :-) Klik [hier] voor meer info.

Na al deze tekst over mij, vind ik het super leuk om ook even iets van jou te horen. Laat een reactie achter, ik lees ze allemaal met veel plezier!